De zeppelin is de metafoor waarmee Nasr in zijn stadsgedichten zijn positie vastlegt. Nasr zag Antwerpen tevoren alleen als een tijdelijk ballingsoord en wil niet veinzen dat het stadsdichterschap hem meteen tot een sinjoor maakte. De zeppelin is zijn manier om de stad te ontstijgen, om beter te kunnen kijken – en luisteren. Zijn hoop is, net als zovelen die van overal in de stad aanspoelen en niet altijd welkom lijken, er ooit eens echt, samen met alle andere Antwerpenaren, te kunnen landen.

In veel van de meestal lange gedichten spreken veel stemmen tegelijk. Ze voelen zich, “I am sorry zenne”, verplicht om het te zeggen zoals het is. Ze doen dat met een stelligheid die vooral hun onzekerheid moet compenseren, als een scherm voor hun twijfels en voor een nostalgie naar een verleden dat ze vast veel fraaier voorstellen dan het ooit is geweest.

Deze gedichten zijn dan ook op hun best wanneer ze niet worden gelezen, maar beluisterd. Ze wemelen van de associaties en de referenties, zelfs al is het maar wanneer ze spelen met namen van straten en pleinen. Daardoor ontwikkelen de woorden een eigen dynamiek, nemen de zinnen een vlucht en gaan de gedichten inderdaad als een zeppelin zweven, gedragen door de muziek van de taal.